سخت‌ترین کار جهان

مرتضی سرهنگی

29 شهریور 1396

با سلام و ادب. این روز قشنگ [سوم خرداد] را تبریک می‌گویم، روزی که ما توانستیم خرمشهر را مثل یک قالیچه خوش‌رنگ از زیر پای عراقی‌ها بکشیم و به آنها و بزرگ‌ترهاشان پیغام بدهیم که این فلات کهن‌سال، خاک سفتی دارد.

عزیزانی که امروز زیر این سقف، مهمان ایل مهربانی شما هستند، از گوشه و کنار همین فلات آمده‌اند و بسیاری‌شان با قلم‌های جوان خودشان یاد آن روزهای پرحادثه را در استان‌های خودشان روشن نگه می‌دارند. جنگ‌های دفاعی‌ای مثل جنگ ما همان‌طور که فرماندهان خودش را پیدا می‌کند، نویسندگان خودش را هم پیدا می‌کند. امروز در این جلسه تعدادی از این نویسندگانِ خانم و آقا حضور دارند.

ادبیات خاطره‌نویسی جنگ، از بدیهاتِ مسلّم هر جنگی است، به همین خاطر می‌گویند ادبیات جنگ متولد می‌شود، ساخته نمی‌شود، چون در جنگ‌ها پای انسان و آرمان‌هایش در میان است و با رنج‌ها و امیدهای سربازان و ملت‌ها این رنج‌ها و امیدها مانند یک گدازه آتش‌فشان از حلقوم ذهنی اینها بیرون می‌آید و روی سینه سفید کاغذ می‌نشیند. این خاطرات، هم شأن ادبی دارد، هم شأن تاریخی دارد و این منزلت کمی نیست. خاطرات، نزدیک‌ترین روایت به جنگ است. به همین خاطر دنیا خاطرات جنگ را به موازات پیر شدن سربازانش جوان نگه می‌دارد. جوان نگه می‌دارد تا از قدرت نهفته‌ای که در این خاطرات وجود دارد برای حل مشکلات جامعه‌اش استفاده کند.

در این سال‌ها مراکز زیادی در کشور ما درباره ادبیات جنگ، فعال هستند و چراغ این امید را در دل ما روشن می‌گذارند که ما از آینده این ادبیات غنی، نگران نباشیم، با این که می‌دانیم سخت‌ترین کار جهان، نوشتن یک جمله درست است.

نکته قابل اعتنا در این چند سال، ورود زنان به میدان ادبیات جنگ است، چه به شکل راوی و چه به شکل خاطره‌نگار. اینها موج تازه‌ای را در دریای خاطرات بلند کردند و ما این را هم می‌دانیم که با خاطرات زنان صدای جنگ، بلندتر شنیده می‌شود. خوشحالیم که حضرت‌عالی از مشتریان پر و پا قرص این کتاب‌ها هستید. ما هم کاسبی هستیم که مشتری‌اش را کمابیش می‌شناسد. آرزو دارم دست ما از دامان بچه‌های خوش‌قواره و بامرامی که امروز روشنی چراغ بالای سر ما مدیون خاموشی آنهاست، کوتاه نشود و به همراه این عزیزان ما هم همچنان خدمت‌کار ساده و کوچکی برای ادبیات جنگ باشیم.[1]

مطلب مرتبط: برگزاری شب خاطره دفاع مقدس در حضور رهبر انقلاب