عبور از آخرین خاکریز – 42

دکتر احمد عبدالرحمن

30 آبان 1405


ورود نیروهای کمکی کماندو و پیاده باعث برتری و تقویت نیروهای عراقی شد، طوری که توانستند ارتفاع شماره 1150 را مجدداً به کنترل خود در آورند. همچنین نیروهای مستقر در محور سرپل ذهاب موفق شدند قبل از بیستم آوریل به خطوط دفاعی خودشان بازگردند و مسلماً اگر چنین موفقیتی حاصل نمی‌شد فرمانده لشکر، جان یا حداقل موقعیتش را از دست می‌داد.

این حمله باعث خسارات فراوان شد و ما این بار خود را برای تحمل چنین خساراتی آماده کرده بودیم. خاطرم است در آن موقع یک اکیپ پزشکی نظامی با تمام تجهیزات که با هلی‌کوپتر حمل می‌شد به ما ملحق شدند. باندی برای فرود هلی‌کوپترها مهیا شد. چند دستگاه اتوبوس تهیه شد تا بعد از جمع کردن صندلی‌ها به ماشین‌ آمبولانس تبدیل شوند. اتاق‌های عمل در طول روز آماده پذیرایی بودند و مجروحان 24 ساعت بعد از عمل جراحی با هلی‌کوپتر یا اتوبوس به بیمارستان‌های بغداد یا بعقوبه انتقال می‌یافتند.

با شروع ماه مه، منطقه آرامش نسبی خود را بازیافت. در این ایام برخی افسران به منظور گرفتن مرخصی‌های استعلاجی کم‌کم به درمانگاه مراجعه می‌کردند. عجیب این است که همین افسران چند روز قبل وقتی در نبردها جراحاتی برمی‌داشتند، با پیشنهاد مرخصی استعلاجی که از طرف ما پزشکان به آنها می‌شد به بهانه ادای وظیفه ملی و میهنی! مخالفت می‌کردند و از ما می‌خواستند این مسئله را در برگ فوریت‌های پزشکی درج کنیم تا در آینده از هر گونه مسئولیت قانونی مبرا باشند. ما در چنین حالتی می‌نوشتیم که مجروح حاضر به بستری شدن و یا گرفتن مرخصی نیست. علت این حوادث واضح و روشن است. مجروحی که حاضر به بستری شدن یا اخذ مرخصی نباشد، نام او در کارنامه نظامی روزانه ثبت خواهد شد و احتمال دارد نشان، مدال یا ترفیع درجه بگیرد. بنابراین مسئله ربطی به وظیفه ملی یا میهنی نداشت. در طول این جنگ، بیشترِ نظامیان نقش مزدور را ایفا می‌کردند و همواره به دنبال دریافت تشویق‌نامه، اخذ مدال، هدیه، ماشین و ویدئو بودند و برای پیرزوی‌هایشان چنین چیزهایی را مطالبه می‌کردند.

مورد دیگری که توجهم را به خود جلب کرد این بود؛ گاهی از سربازانی که به عنوان بیمار یا مجروح به درمانگاه مراجعه می‌کردند، اخبار نبردها را جویا می‌شدم. به اتفاق پاسخ می‌دادند که «سرپل ذهاب» را برای خود حلال کرده‌اند! کلمه «حلال کردن» با کلمه «اشغال» که لزوماً در مورد این مواضع باید به کار می‌رفت، تفاوت زیادی داشت. حلال دانستن چیزی به مفهوم جایز و شرعی دانستن آن تلقی می‌شود، در حالی که اشغال مفهومی جز تسلط نظامی بر یک منطقه مشخص نمی‌تواند داشته باشد. معمولاً اکثر افرادی که عبارت «حلال کردن» را به کار می‌بردند بی‌سواد و یا دارای فرهنگ و آموزش سطح پایین بودند. این مسئله به «فرهنگ عشایری» مربوط می‌شود که در جامعه عراق لانه کرده است و بعثی‌ها برای تقویت آن تلاش می‌کنند. این در شرایطی است که در اواخر قرن بیستم به سر می‌بریم! منطق «حلال دانستن» و نه «اشغال»، عاملی است که افراد ارتش عراق را به انجام کارهای ننگینی که قبلاً ذکر کردم، واداشت. آنها و همین‌طور قبایل و عشایر بی‌فرهنگ بر این عقیده‌اند که اشغال یک شهر بدان معنی است که آنها می‌توانند به موجب حقِ «فتح» دست به غارت بزنند، ساکنان آن شهر را از خانه و کاشانه خود آواره و زنان آنها را اسیر کنند. آیا این امر برای نشان دادن ماهیت مترقی، انسانی، عربی و اسلامی رژیم فاشیستی حاکم بر عراق کافی نیست!؟



 
تعداد بازدید: 7


ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید


         

اشتراک‌گذاری


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (8 + 4) :
 
نظریه‌هایی درباره تاریخ شفاهی به روایت هوش مصنوعی

نظریه نهم: حداکثرِ مفید

کمیت پاورقی در آثار تاریخ شفاهی تابع «قانون اقتصادیِ تابعِ ضرورت» است: نه حذف مطلق و نه فزونی بی‌حساب، بلکه «حداقلی که ابهام را برطرف کند و حداکثری که متن را مغلوب حاشیه نسازد». پاورقی در اینجا دو کارکرد متمایز دارد: «ارجاعی» (اعتباربخشی و قابلیت پی‌گیری) و «توضیحی» (گویاسازی و بافت‌سازی).

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید