عبور از آخرین خاکریز – 32

دکتر احمد عبدالرحمن

21 شهریور 1405

جالب اینجاست که این سربازان در توجیه عمل خود می‌گفتند: «احتمال دارد اموالی زیر این چوب‌ها مخفی شده باشد». واقعاً چه عذر بدتر از گناهی! حتی پرسنل همین واحدهای نظامی، از چوب، آهن و مصالح ساختمانی سرقت‌شده از منازل متروکه، برای ساختن سنگرها و قرارگاه‌ها استفاده کردند. حال که نیروهای عراقی با شهرهای خودشان چنین معامله‌ای می‌کنند این تصور پیش می‌آید که با شهرهای اشغالی ایران چه رفتاری خواهند داشت؟ به طور حتم رفتارشان زشت‌تر و غیرانسانی‌تر خواهد بود، چیزی که به تجربه ثابت شده است، تمامی منازل، دکان‌ها، ادارات دولتی، بانک‌ها، بیمارستان‌ها و حتی گاهی مساجد شهرهای ایران مورد چپاول قرار گرفت. به طور نمونه سربازان عراقی در قصرشیرین قالیچه‌ها، اثاثیه و وسایل حرارتی برخی از مساجد و حسینیه‌ها را به یغما بردند. تجهیزات و لوازم بیمارستان‌ها به واحدهای درمانی ارتش عراق انتقال یافت. البته شاید این امر از نظر عقلی مورد قبول باشد ولی مسلماً جایز نبود عده‌ای از پزشکان مقداری از این لوازم را به مطب‌های خصوصی خودشان منتقل کنند!

اما در نفت‌شهر که هنوز در عراق به «نفت‌شاه» موسوم است، فرمانده یکی از واحدهای مرزی به سرقت یک تخته قالیچه گرانقیمت و کف‌پوش‌هایی که معمولاً برای پوشش دیوارها و کف حمام‌ها و آشپزخانه‌ها به کار می‌رود به همراه دیگر اشیاء گرانقیمت، از یکی از فروشگاه‌های شهر تن در داد و آنها را به منزل خود منتقل کرد. این قبیل کارها تنفر و انزجار برانگیخت، به گونه‌ای که آنها دستورات اکیدی برای کنترل اوضاع صادر کرده و اماکن متعددی برای بازرسی اتومبیل‌ها و افرادی که از جبهه مراجعت می‌کردند، دایر نمودند و کمیته‌های ویژه‌ای برای لیست‌برداری از مواد و کالاها در شهر خرمشهر بعد از اشغال آن تشکیل دادند. با این همه سرقت و چپاول همچنان ادامه یافت و احدی نتوانست آ‌ن را کنترل کند. بی‌شک این حرص و طمع است که انسان را به انحطاط اخلاقی می‌کشاند وگرنه هیچ‌یک از نظامیان عراقی محتاج نیستند و بسیاری از آنان از امتیازات و درآمدهای قابل توجهی برخوردار می‌باشند.

باور این مطلب واقعاً دشوار است. حتی صهیونیست‌ها در شهرهایی که به اشغال خود در آوردند مطلقاً به چنین اعمالی دست نزدند. فقط اقوام مغول و تاتار در طول تاریخ به چنین کارهایی مبادرت ورزیدند. هدف من از بازگویی این اتفاقات شرم‌آور متهم نمودن تمامی نظامیان عراقی به انحطاط اخلاقی نیست، بلکه به عکس نظامیان دیگری نیز بودند و هستند که دارای عفت باطنی و تهذیب نفس و اخلاق عالیه می‌باشند. به عنوان نمونه یکی از افسران مرزی خانقین حتی حاضر نبود سیگار خود را با کبریت مسروقه ایران روشن کند؛ و حتی بسیاری از این قبیل افراد همکاران و دوستانشان را به خاطر پوشیدن لباس و یا کفش غصبی مورد توبیخ قرار می‌دادند.

هدف من از ذکر این حوادث و اعمال انحرافی این است که برای مردم تشریح کنم هیچ توجیه اخلاقی برای افراد ارتش عراق وجود ندارد. همت اداره توجیه سیاسی و عقیدتی ارتش صرفاً برای ترویج افکار و اندیشه‌های حزب و جلب هوادارانی برای حزب و شخص رئیس جمهور صرف می‌شود. تا به حال نشنیده‌ام که یک افسر توجیه سیاسی مسائل اخلاقی و انسانی را برای ارشاد نظامیان تشریح کند.