عبور از آخرین خاکریز - 2

دکتر احمد عبدالرحمن

25 بهمن 1404

گام‌هایی به سوی سرنوشتی نامعلوم

روزی که سوار بر یک خودرو نظاره‌گر زمین‌های زیر کشت، دشت‌ها و تپه‌های «حمرین» بودم، تصور نمی‌کردم به سوی سرنوشتم و یا بهتر بگویم به سمت مهم‌ترین نقطه عطف زندگیم پیش می‌روم. زمان دقیقاً اکتبر 1979 بود و از خدمت سربازیم کمتر از دو ماه سپری می‌شد. بعد از گذرانیدن دوره آموزش‌های اصلی در پادگان «الرشید» واقع در جنوب بغداد، راهی خانقین شدم تا به یگان نظامی مربوطه ملحق شوم. قابل ذکر است که خانقین هفت کیلومتر از اراضی ایران فاصله دارد. بنابراین من تنها هفت کیلومتر از وقوع حوادث و رخدادهای تکان‌دهنده در کشوری که تا آ‌ن روز برایم معمای عجیبی به شمار می‌رفت، فاصله داشتم. در خلال پیمودن مسافت 170 کیلومتری بغداد تا خانقین که با ماشین دو ساعت به طول انجامید تصورات زیادی به ذهنم خطور کرد و اعتراف می‌کنم اتفاقاتی که آن روز در ایران رخ می‌داد برایم روشن نبود. با وجود اینکه اعتاد داشتم تشکیل یک حکومت اسلامی تنها راه حل مشکلات تمامی ملل مسلمان جهان به حساب می‌آید و مسلمانان بایستی از مواضع و خط مشی‌های حکومت اسلامی در هر کجا که تشکیل گردد تبعیت کنند، ولی اوضاع و شرایط ایران برایم مفهوم و قابل درک نبود. انکار نمی‌کنم که تا حدی تحت‌تأثیر القائات کینه‌توزانه رسانه‌های تبلیغاتی بین‌المللی قرار داشتم.

آیا حقیقتاً ایران به صورت یک کشور اسلامی در آمده بود؟ از درونم ندایی الهی نجوامی‌کرد که آری همینطور است و دلیل این امر هم بسیار ساده بود. پیامبر اکرم^(ص) در حدیث شریفی خبر داده است که اسلام همانگونه که غریب و تنها ظاهر گردید، به همین شکل دوباره در جامعه ظاهر خواهد شد. گویی آن روزها ایران در بین بدخواهان خود کشوری غریب بود.

اما چرا ایران در معرض حملات شدید تبلیغاتی بین‌المللی قرار داشت؟ آیا ممکن است نظام حاکم بر ایران تا این حد منفور بوده باشد؟ آیا منفورتر از این نظام نظام دیگری در روی کره خاکی وجود نداشت؟ فرض بر اینکه حقوق بشر در ایران زیر پا گذاشته شده، آیا در زمان حکومت شاه حقوق بشر پایمال نشده بود؟ مگر نه این است که حقوق این ملت به شکلی بی‌رحمانه‌تر از حقوق کشورهای جهان سوم هوادار غرب و شرق لگدمال می‌شد بی‌آنکه رسانه‌های تبلیغاتی حتی به آن اشاره‌ای بنمایند؟

این سؤالات و سؤالات متعددی از این قبیل از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در ذهنم ترسیم می‌شد. من همانند دیگر مسلمانان و ناظران بین‌المللی از شکل‌گیری انقلاب اسلامی در ایران دچار ناباوری شده بودم، زیرا انتظار می‌رفت که این اتفاق در مصر و یا پاکستان رخ دهد، اما هنگامی که انقلاب اسلامی در ایران به منصه ظهور رسید، احساس کردم اطلاعاتم در مورد حرکت اسلامی ایران، رهبران، متفکران و راه و رسم این حرکت بسیار اندک است.

مسلماً چنین انقلاب عظیمی ممکن نبود از هیچ بوجود آید، بلکه قطعاً به زمینه محکم و اصیلی تکیه داده بود تا بتواند هدف‌های خود را جامه عمل پوشاند. به همین خاطر با خود گفتم به زودی وارد ایران خواهم شد تا از طریق رادیو و تلویزیون ـ که مدام در معرض پارازیت قوی فرستنده‌های عراق قرار می‌گرفت ـ بر دامنه اطلاعاتم بیفزایم.

کاهش سرعت خودرو و توقف آن در آخرین محل بازرسی نظامی و امنیتی واقع در 10 کیلومتری غرب خانقین که منتهی به جاده بین‌المللی بغداد ـ تهران می‌شد، رشته افکارم را از هم گسست. در این موقع دژبان، داخل خودور شد و کارت شناسایی برخی از سرنشینان را مطالبه و کنترل نمودت ولی طبق معمول به موردی برخورد نکرد.

ادامه دارد