عبور از آخرین خاکریز – 41

دکتر احمد عبدالرحمن

23 آبان 1405

وقتی به درِ بخش جراحی نزدیک شدیم برخی خانواده‌ها سراسیمه اطرافم را احاطه کرده و راجع به اوضاع جبهه و مجروحی که با خود حمل می‌کردم، سؤال‌هایی کردند. منظره رقت‌باری بود. آنها که از مجروح شدن فرزندشان اطمینان نداشتند به محض شنیدن اخبار مربوط به وقوع نبردها در مناطقی که وابستگانشان در آنها خدمت می‌کردند به بیمارستان هجوم آورده بودند. طبعاً در این شرایط، انتظار، توهم، بلاتکلیفی و نگرانی، انسان را به انجام هر کار غیرمنطقی و غیرمعقول وا می‌داشت.

مشاهده این قبیل مناظر روحیه‌ها را دلسرد می‌کرد. به همین خاطر مدت‌ها بود که صورتم را اصلاح نکرده بودم و خستگی روزهای قبل بر صورت و چشمانم سنگینی می‌کرد. اما خدا را شکر که به اتهام «بی‌انضباطی» و گذاشتن ریش بلند تنبیه نشدم.

بعد از تشریح وضعیت سرهنگ مجروح به ارتوپد، بیمارستان را به قصد منزلم ترک کردم تا حکایت روزهای دردناک را برای خانواده‌ام تعریف کنم. آنها که در چهره‌هایشان آثار غم و مصیبت آشکار بود به صحبت‌های من گوش می‌کردند.

در سیمای مادرم نشانی از محبت و ترس احساس کردم، نشانی که هر بار برای دیدن آنان عازم بغداد می‌شدم، لمس می‌کردم. گویی مادرم می‌خواست مرا از رفتن به جبهه بازدارد ولی خودش می‌دانست که مطلقاً این امر ممکن نیست. تا اینکه صبح روز بعد منزل را به مقصد خانقین ترک کردم.

منطقه شاهد انجام تحرک نظامی و آمادگی نیروها برای انجام ضدحمله بود. لشکر هفتِ پیاده، بعد از پخش اخباری مبنی بر اینکه این لشکر خود را برای حمله به آبادان آماده می‌سازد، روانه منطقه شد. آن روز عراق دست به حمله پرقدرتی زد و یگان‌های زرهی و به دنبال آن واحدهای پیاده شروع به پیشروی کردند و درگیری‌های شدیدی با نیروهای طرف مقابل پیدا کردند.

نیروهای پیاده و کماندو، در محور سر پل ذهاب موقعیت خود را اشتباه اعلام کردند و گزارش دادند که بر تمامی ارتفاعات منطقه تسلط یافته‌اند. واحدهای زرهی با اطمینان به این گزارش پیشروی کردند تا اینکه با آتش پر حجم نیروهای ضدزره از ارتفاعات مشرف بر جاده‌ای که برخی از واحدهای ایرانی همچنان در آن مخفی بودند، مواجه شدند. این عملیات منجر به آسیب دیدن تعدادی تانک و خودرو شد و پیشروی به تأخیر افتاد، تا اینکه نیروهای ایرانی از ارتفاعات عقب نشستند.

اما در محور ارتفاعات «کوجر» کشمکش نیروهای پیاده و کماندو با پشتیبانی آتش توپخانه جریان داشت و اینجا نیز نیروهای مهاجم عراق با مقاومت شدید و آتش پر حجم توپخانه روبه‌رو شدند. این امر موجب آشفتگی خاطر نیروها شد تا اینکه فرمانده لشکر بدون مشورت با ستاد فرماندهی کل، تمام یگان‌ کماندویی را به حرکت در آورد.  این امر در ارتش عراق که از ستاد فرماندهی مرکزی تبعیت می‌کند مسئله بسیار مهم و خطرناکی بود. اصولاً یک فرمانده لشکر در ارتش عراق جرئت به حرکت در آوردن گروهان را از جایی به جای دیگر ندارد، مگر اینکه قبلاً این موضوع را به اطلاع فرماندهی کل برساند و موافقت آنان را جلب کند، در غیر این صورت اقدام او طرح‌ریزی کودتا تلقی می‌شود! این امر در جنگ‌های معاصر که وضعیت صحنه نبرد مدام در حال تغییر است امری مضحک به نظر می‌رسد و باید یک فرمانده از اختیارات تام برخوردار باشد. تفویض اختیارات به یک فرمانده نظامی آن هم در یک کشور دیکتاتوری، به علل سیاسی امر خطرناکی است. اصولاً نظام سیاسی همیشه از ارتش بیم دارد چرا که تصور می‌کند هر آن دست به یک کودتای نظامی بزند حال ببینید ارتشی که در مقابلش دشمن و پشت سرش نظام سیاسی حاکم قرار دارد، چه حال و روزی خواهد داشت؟ بهتر است بار دیگر به صحنه نبرد بازگردیم...

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

         

اشتراک‌گذاری