عبور از آخرین خاکریز – 33

28 شهریور 1405

اما در رابطه با ـ به اصطلاح ـ «ائمه جماعت» در پادگان‌ها بهتر است بگویم آنها فقط مسئول اقامه نماز، ایراد موعظه و اقامه نماز بر مردگان هستند و بسیاری از آنها خودشان به توجیه اخلاقی نیاز دارند! بنابراین تنها عامل بازدارندۀ افراد در ارتش عراق فقط به تربیت خانوادگی یک نظامی بستگی دارد. چنانچه فردی متدین، پاکیزه‌خو و دارای صفت ممتاز انسانی باشد طبعاً این ویژگی در رفتار و سکنات نظامی او نیز تأثیر خواهد گذاشت و شاید این رفتار نیز در مورد دیگران منشأ اثر باشد. به طور قطع اگر فرمانده یگان نظامی فردی متدین باشد افراد تحت فرمانش جرأت انجام کارهای ضداخلاقی را پیدا نخواهد کرد، اما اگر همین فرد شخص فاسد باشد و اوقات خود را صرف قماربازی و غیره کند، ترویج رفتارهای مشابه در بین سربازانش امری طبیعی خواهد بود. این همان مصیبت و بدبختی ارتش عراق از بدو تأسیس، تا امروز است. در اینجا لازم است به نمونه دیگری از اقدامات رذیلانه اشاره کنم. بی‌شک برخی از بانوان ایرانی خصوصاً زنان عرب خوزستان توسط تعدادی از نظامیان عراقی به فجیع‌ترین شکل به قتل رسیده‌اند. من به نوبه خود آ‌نهایی را که مرتکب این جرائم شدند، نه از نوع بشر که از طبقه چهارپایان و حتی پست‌تر از آنها به حساب می‌آورم. البته اکثر فرماندهان و افسران، موافق چنین اعمال ننگینی نبودند اما در عین حال عاملان این جرائم را نیز تحت تعقیب قرار ندادند. خاطرم هست که مجرمی در یکی از واحدهای تیپ 20 پیاده به خاطر ارتکاب به اعمالی از این قبیل مورد بازجویی قرار گرفت و جرمش به اثبات رسید. طبق قانون نظامی می‌بایست این شخص به دادگاه نظامی تحویل داده می‌شد. اما فرمانده تیپ و یکی از افسران عالی‌رتبه، بازجویی را لغو و مجرم را از حبس آزاد کرد. خوشبختانه اکثر این مجرمان به کیفر الهی خود در دنیا رسیده و در جبهه‌های نبرد به درک واصل شدند.

رویایی که به کابوس مبدل گردید

دو هفته بعد از شروع جنگ، رژیم بعثی احساس کرد رویای پیروزی و مجد و عظمتش به کابوسی دهشت‌بار تبدیل شده است. قابل ذکر است که سردمداران رژیم و تحلیل‌گران سیاسی و ناظران بین‌المللی، سقوط نظام اسلامی در خلال دو یا سه هفته و حاکمیت صدام بر منطقه نفت‌خیز خوزستان را پیش‌بینی می‌کردند. از آنجا که صدام به نتیجه جنگ به نفع خود اطمینان داشت، حمله دیوانه‌وارش را آغاز کرد. اما دو هفته گذشت بی‌آنکه ایران دچار تزلزل گردد. ایران همچنان به مقاومت سرسختانه خود ادامه داد و با خواسته‌های عراق در مورد پذیرش آتش‌بس به شدت مخالفت نمود. طبعاً این موضع‌گیری‌ها از هر حکومت اسلامی واقعی انتظار می‌رود و در واقع به مفهوم محک صداقت و صلابت آن نظام به حساب می‌آید.

با این وضع نیروهای عراقی نتوانستند دستاورد مهمی عاید خود سازند و بعد از گذشت دو هفته از شروع جنگ با آینده‌ای نامشخص مواجه شدند. صدام به طور مؤکد و غیرعقلانی به نیروها دستور می‌داد که حق عقب‌نشینی از خاک ایران را ندارند، هر چند خسارات فراوانی را متحمل شوند!

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

         

اشتراک‌گذاری