ناگفته‌های مصور یک دیپلمات؛

نگاهی به اسناد و تصاویر خاطرات سیدمحمد صدر- 1


04 اسفند 1404


کتاب «انقلاب و دیپلماسی در خاطرات سیدمحمد صدر» با تحقیق و تدوین محمد قبادی، یکی از آثار حوزه تاریخ شفاهی است که رویدادهای مهم انقلاب اسلامی و سال‌های ابتدایی استقرار حکومت (تا پاییز ۱۳۶۴) را از زبان این دیپلمات روایت می‌کند. یکی از بخش‌های جذاب و مستند این کتاب، ضمایم، اسناد و تصاویر تاریخی مربوط به دوره‌های مختلف زندگی و فعالیت‌های سیاسی راوی است که در دو بخش ( 1 و 2) در سایت تاریخ شفاهی منتشر خواهد شد. شما را به تماشای بخش نخست این عکس‌ها و اسناد تاریخی دعوت می‌کنیم.


آیت‌الله سیدرضا صدر در حدود 30 سالگی

 


آیت‌الله سیدرضا صدر در حدود 70 سالگی

 


سال  1342، قم، دبستان اوحدی

 


سال 1347 

 


سال 1348، عید غدیر (جشن اخوت)، سال ششم، دبیرستان علوی

 


سال 1349، اصفهان، منزل آیت‌الله حاج‌ آقا رحیم ارباب، به اتفاق مرحوم آقای علی حجتی کرمانی

 


سال 1351 

 


سال 1351، پادگان لشگرک، آموزش نظامی حین تحصیل، با دکتر محمدعلی شاهرودی

 


دهم بهمن 1351، کمیته مشترک ضد خرابکاری

 


سال 1352، مقابل درِ دانشکده داروسازی دانشگاه تهران، به اتفاق دانشجویان دیگر

 


سال 1355، پیش از اخذ درجه ستوان یکمی

 


نوزدهم آذر  1356، گواهی پایان خدمت وظیفه

 


بیست‌ودوم بهمن 1359، دهلی نو،  اولین مأموریت در زمان خدمت در نخست‌وزیری

 


بیست دوم بهمن 1360، لندن (انگلیس)، سخنرانی به مناسبت روزهای دهۀ فجر

 


سال 1361، یک سال بعد از ورود به وزارت خارجه

 


زمستان 1361، محل سفارت جمهوری اسلامی ایران در برازیلیا، آقای توکلی (کاردار ایران در برزیل)


 


آقای صدرآبادی گفت  ...هر اتفاقی در دانشکده می‌افتد برای تو گزارش رد می‌شود...پرونده‌ات وضعیت مناسبی ندارد.


 


 


همان‌طور که صدر‌آبادی گفته بود برایم گزارش رد می‌شد.(صدر)



 
تعداد بازدید: 400


نظر شما

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی (6 + 9) :
 
پاسخ کارشناسان به سؤالات تاریخ شفاهی

100 سؤال/34

در تدوین متن تاریخ شفاهی تا چه اندازه مجاز به استفاده از شیوه‌های روایت‌پردازی (هرچند ساده) هستیم؟
روایت‌پردازی در تاریخ شفاهی یعنی تدوین‌کننده به توصیف و تحلیل روایت بپردازد و تخیلات ذهنی خود را مکتوب نمایند. به نظر می‌رسد در آثاری که صرفاً در زمینه تاریخ شفاهی تولید می‌شوند، روایت‌پردازی چندان مطلوب نیست؛ زیرا تدوین‌کننده نسبت به وفاداری در متن اصلی احساس مسئولیت دارد و هرگونه دستبرد در روایت، نوعی تحریف در تاریخ محسوب می‌شود